Pokazywanie postów oznaczonych etykietą giezło wczesne. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą giezło wczesne. Pokaż wszystkie posty

10/08/2018

Prosta suknia wczesna i suknia inspirowana Rusią

W ostatnim czasie powstało kilka nowych projektów, między innymi prosta suknia wczesna, która może być jednocześnie giezłem oraz ciepła suknia wierzchnia inspirowana Rusią.

Pierwsza, prosta suknia/giezło w całości szyta ręcznie z cienkiego lnu.



fot. własna
 
Druga suknia inspirowana Rusią szyta ręcznie i maszynowo z grubej wełny o splocie jodełka, ozdobiona lnem ze stemplami, małymi perełkami oraz fragmentami surowego jedwabiu i prostą krajką. 



fot. własna 


fot. Heido Winland

4/30/2016

Suknia wczesna

Dziś prezentuję kolejną suknię wczesną, jak jej poprzedniczka ma służyć mi w tegorocznych imprezach rekonstrukcyjnych.
Po raz pierwszy farbowałam sposobem naturalnym (curry) len i jestem bardzo zadowolona. Po farbowaniu tkanina uzyskała ciemny, żółty kolor, by ją rozjaśnić wyprałam suknię w pralce na 60 stopni w programie bardzo brudna bawełna. I tak zyskała niekrzykliwy odcień z pogranicza ecru. Po procesie barwienia zostały doszyte elementy z fioletowego lnu. Suknia jak inne z tego okresu posiada krój dwuklinowy.
A prezentuje się tak:









4/19/2016

Prosta suknia/giezło wczesnośredniowieczna

Czy prostota może wyrażać jednocześnie potrzebę dandysowskiej ekspresji? 
Oczywiście, że tak. 
Wszak to osobowość nadaje wyjątkowość każdej materialnej formie!


Suknia/giezło bez ozdobników (typu krajka czy haft) powstała na potrzeby własne. 
Krój składający się z dwóch klinów (dekolt w łódeczkę), szyta ręcznie z lnu (szwy historyczne) lnianą nicią. 
Wykrój taki jest ogólnodostępny, prezentowany już wcześniej przeze mnie i w innych źródłach (fora, blogi, strony itd.), tak też nie będę ponownie go publikowała.
Za to chciałabym napisać kilka istotnych wskazówek, które ułatwią uszycie, a także pozwolą, by suknia/giezło prezentowała się dobrze na osobie.
Aby suknia nie była za szeroka i nie wisiała na nas jak przysłowiowy "wór pokutny", wymiar - szerokość - odmierzamy "od biustu" plus zakładka na szew, wówczas przednia część układa nam się ładnie na biuście (idealnie opina), tył jest ładnie rozłożony. Do tego ważna jest pozycja wszycia rękawa, a dokładnie wymierzenie jego szerokości, tak by doszyte kwadraty kończyły się punktowo na wysokości biustu. Te niby drobne niuanse w odległościach, powodują, że suknia leży na nas korzystnie i mamy zarysowaną talię. Kiedy omotamy się krajką czy też paskiem, w rezultacie tego działania zyskamy po prostu zgrabną sylwetkę niezależnie od typu figury (mniej lub bardziej obfitej). 
Zdaję sobie sprawę, że wczesne suknie nie są zbyt wyszukane w porównaniu późniejszych epok, wówczas stawiano przede wszystkim na wygodę.
Całość stroju dopełnia tym razem fikuśnie uwiązany, wcześniej uszyty i prezentowany czepek z Jorvik.




fot. Marek Supruniuk