Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kobieta słowiańska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kobieta słowiańska. Pokaż wszystkie posty

5/29/2019

Niebiesko-fioletowa suknia wczesnośredniowieczna - Ogrodzieniec 2019r.

Jak co roku na Ogrodzieńcu mam "premierę" nowych ubrań, które powstają w okresie jesienno-zimowym. 
Rok temu na Wolinie kupiłam kilka tkanin, między innymi piękny szaro-niebieski len, niezwykle przewiewny. Niestety kupiłam go ... za mało i musiałam ratować się dosztukowaniem pozostałości fioletowego melanżu z lnu. Suknię ozdobiłam kawałkami jedwabiu i cienką, wełnianą krajką. Wykrój to tradycyjnie "T" z dwoma klinami, ale rękawy szyte na prosto bez kwadratów klinowych.
W przyszłości chcę wykonać hafty w okolicach klatki piersiowej i na dole sukni.
Tym razem nie szyłam w 100% ręcznie, zszycia maszynowo, wykończenia ręcznie.

 Ogrodzieniec 2019/ Winland
fot. S.Wilczyński

5/18/2017

Suknie wczesnośredniowieczne z dwoma klinami - zamówienie

Przyszedł czas na prezentację kolejnych zamówień, tym razem sukni wczesnych z mojego ulubionego wykroju z dwóch klinów.

Pierwsza suknia wykonana z ciekawego w deseń lnu i ozdobiona fragmentami jedwabiu. Suknia przeznaczona dla mamy karmiącej tak też posiada dyskretne rozcięcie przykryte klapką.
Przy tym projekcie musiałam się kolokwialnie mówiąc "nakombinować", gdyż tkaniny było dosłownie na styk, aby wykonać suknię dla wysokiej osoby. Do dołu sukni doszyty jest pas materiału, co w rezultacie dodało całości charakteru. Suknia prezentuje się naprawdę pięknie. Suknia będzie miała swoją premierę na Ogrodzieńcu:-). A to już od jutra;-))).




Kolejny projekt to suknie "bliźniaczki". Jedna przeznaczona jest do USA, zaś druga zostaje u mnie - specjalnie uszyta na Ogrodzieniec. Tkanina to mieszanka lnu z jedwabiem. Niestety jak się okazało po otrzymaniu zamówionej tkaniny, jedwab jest sztuczny. Trudno .... Nie mniej suknie pięknie się układają, są bardzo zwiewne i lekkie.





5/10/2015

Strój ruski kobiecy - wczesnośredniowieczny X-XI wiek Ruś Kijowska

Długie milczenie przerywam prezentacją jednego z dwóch wykonanych w ostatnim czasie projektów. 
Jako pierwszy prezentuję kobiecy strój ruski z X-XI wieku - Ruś Kijowska, strój zamożnej kobiety.
Nie będę dziś opisywała szczegółowo każdego elementu, zrobię to w niedalekiej przyszłości tworząc artykuł o kobiecych strojach na Rusi we Wczesnym Średniowieczu (Древнеславянская одежда женщизн на Руси).






inspiracja  z pozycji "b" 
źródło rysunku: tu

Strój składa się z:
* Suknia szyta głównie ręcznie z tkaniny w składzie: len i jedwab naturalny, ozdobiona haftami z nici bawełnianych (nie historyczne) i jedwabnych (inspiracja Nowogród), pereł rzecznych oraz wełnianą krajką tabliczkową. Zapięcie z mosiądzu wykonane przeze mnie.
* Fartuch opasający biodra  prostokątny z otwartym przodem, wykonany z tkaniny o składzie: jedwab naturalny na osnowie syntetycznej (tkanina nie historyczna), szyty ręcznie, wiązanie na rzemieniu z mosiężnymi końcówkami.
* Płaszcz typu prostokątnego - podwójny, wykonany z lnu, szyty ręcznie, ozdobiony haftem - haft inspirowany motywem z zapinki z Finkarby/Szwecja (bawełna, nie historyczna), oraz fragmentem pasa z tkaniny (jedwab naturalny i syntetyk, tkanina nie historyczna), do zapinania brosza z miedzi wykonana również przeze mnie.













Dodatki:
* Sakiewka - wykonana przeze mnie od podstaw z lnu, ozdobiona haftem z motywem konia w rytualnej masce Nin-Zdrijac/Chorwacja (nici lniane, bawełniane, jedwabne i metaliczne), związywana rzemieniem.


Biżuteria:
* Naszyjnik z bursztynów bałtyckich z elementami mosiężnych rurek (projekt własny).
* Naszyjnik z Luną - zawieszka Luna wzornictwo Ruś: odlew brąz (Gunnar)), kompozycja własna z półfabrykatów metalowych i szkła weneckiego.
* Czółko - wykonane od podstaw przeze mnie ze skóry naturalnej, licowej, ozdobione perłami rzecznymi, łańcuchem mosiężnym i zausznicami/kołty (Ruś/Morawy) - odlew mosiężny (Sulik).







fot: Anna Jaroszewicz oraz Nina Supruniuk

8/29/2014

Zoom - biżuteria i opaska "czółko" - wschodniosłowiańska rekonstrukcja (X-XI w)

   W zoom'e prezentuje własnoręcznie wykonaną biżuterię 
Skomponowałam ją ze srebra 925 - (luna, kule i bigle), mosiądzu oraz: szkła typu lampwork, ceramiki, bursztynu, koralowca, antycznego szkła z Afganistanu.


fot: Anna Jaroszewicz

Pierwotne biżuteria prezentowana na sesji "leśnej" miała inny kształt. Chciałam się "oswoić", przeanalizować i stworzyć projekt zgodny z realiami historycznymi.
Inspiracje czerpałam z wielu źródeł, m.in .:


źródło: blogs.mail.ru

biżuteria z regionu Czernichowskiego/Ruś



źródło:www.pinterest.com
Ruś


źródło:  www.liveinternet.ru






źródło: google images




źródło: swordmaster.org
wykopaliska X-XI wiek/Ruś

Zmieniłam czółko - z białego na czerwone i ozdobiłam je na nowo.


fot. Anna Jaroszewicz

"Kobiety zamężne upinały włosy i miały głowy zakryte, dziewczęta nosiły włosy rozpuszczone lub uplecione w warkocze i czółka wyrabiane z tkanin lub z pasków skórzanych. Dziewczęta z domów bogatszych nosiły nieraz czółka wyszywane złotymi nitkami (np. na Rusi) lub też ozdobione rozmaitymi okuciami (np. w Chorwacji i na Rusi) ". -  fragment ze "Słowiańszczyzny wczesnośredniowiecznej" Hensla

Jako zamężna kobieta jestem zobowiązana nosić nakrycie głowy. Dlatego stworzyłam zwój z białej tkaniny (len z bawełna), zaś czółko ma dodać szlachetności nakryciu.
Teraz już wiem skąd pojawiło się stwierdzenie "Białogłowa" - zamężna kobieta odziana w białe nakrycie głowy:-).
Czółko wykonałam z kawałka tkaniny lniano-bawełnianej w kolorze czerwieni oraz ozdobiłam metalowymi, mosiężnymi elementami gotowymi i zrobionymi własnoręcznie.
Prezentacja w nowej odsłonie już wkrótce.

Szperając w sieci natrafiłam na ciekawy artykuł:  " Nie Wikingowie kolonizowali kraje Słowian, ale Słowianie Wikingów "- link





8/28/2014

Wschodniosłowiański ubiór kobiecy - wersja próbna

  Tak więc dokonało się i prezentuję co powstało - wschodniosłowiański strój wczesnośredniowieczny. Oczywiście parę rzeczy wymaga poprawek i udoskonaleń - taka już moja natura, że wszystko, co pojawiło się w zamyśle musi przybrać pożądany kształt, Wszystko ma być "idealne".


fot. Maria Penny

Kostium składa się z sukni, dwóch fartuchów (na zdjęciach prezentowana tylko jedna opcja), kamizelki z wilczej skóry, butów ze skarpetami, dodatków takich jak: pasek, kaletka i biżuteria oraz nakrycia głowy z ozdobna przepaską.
W kolejnej publikacji pokażę bliżej poszczególne elementy.
Do sukni postanowiłam dorobić guzik, zamiast zapinać ją broszą, skrócić lub wydłużyć naszyjnik i może coś jeszcze dodać z biżuterii, zamiast białej opaski, zamienić na czerwień oraz obszyć kamizelkę od strony otworów na ręce.







fot. Maria Penny





8/23/2014

Wczesnośredniowieczne buty - (wschodniosłowiańskie) - cz.3

  Zrobiłam!!! Tak, uszyłam sama buty. Przyznam, robota ciężka i doskonale rozumiem dlaczego fachem szewca trudnią się mężczyźni.


fot. Anna Jaroszewicz

Do pracy wykorzystałam ten oto wzór zaczerpnięty z książki rosyjskojęzycznej: 





Dodałam kilka swoich elementów: wzmocniłam nosek naszywając dodatkową partię skóry, ozdobiłam but obszyciem, by się nie rozciągała skóra. 
Do pierwszej pary butów wykorzystałam cieńszą skórę, by wprawić się w szyciu.
Podeszwa zszyta z dwóch warstw skóry i dodatkowo podklejona jeszcze jedną.
Całość zaimpregnowana współczesnym preparatem i żywicą. Wiązane rzemieniem.
Przyznam, że wygodniejszych butów w życiu nie miałam na nogach!




fot. Anna Jaroszewicz

I jeszcze skrótowa migawka z warsztatu:


fot. Anna Jaroszewicz


8/13/2014

"Panna Joan" z kabaretu - kostium na zamówienie

  Ponad miesiąc temu powstał na zamówienie kostium nawiązujący formą do drugiej połowy XIX, w dość osobliwej formie dla pięknej "Panny Joan" z kabaretu.
Jak przystało na artystkę, strój ma przyciągać wzrok panów, zachwyt i zazdrość pań, a Joan ma błyszczeć na salonach paryskiej bohemy;-).








fot. Anna Jaroszewicz

  Kostium składa się z kilku części: pod spodem bielizna w postaci białej bawełnianej, prostej halki, gorsetu i "fałszywej pupy". Dalej dwie warstwy spódnicy oraz żakiecik.
Na głowie upięta bujna w loki peruka i maleńki, fikuśny fascynator.
Materiały: tafta, bawełna, elastyczny aksamit, plisowana koronka, tkanina usztywniająca, satynowa wstążka, sztuczne kwiaty, kryształki Preciosa, taśma cekinowa.
Fascynator: plastikowa baza z pojemnika spożywczego, tafta, elastyczny aksamit, złota tafta, pióra gęsie, pióra pawie, sztuczny kwiat, kryształek Preciosa, szyfon
Pozostałe elementy: koronkowe rękawice, torebka typu mieszek, czarne pończochy i czarne buty (klasyczne szpilki), srebrne kolczyki z jaspisem i zielonym onyksem.
Wszystko według własnego, opracowanego i wykonanego projektu.













fot: Anna Jaroszewicz

Stylizacja i fryzura: Anna Jaroszewicz


8/05/2014

Projekt: kompletny ubiór kobiecy wschodni słowiański oraz wikiński z X-XI wieku - wstęp

  Podjęłam się dość pracochłonnego i czasochłonnego projektu jednoczesnej realizacji dwóch kompletnych ubiorów kobiecych z przełomu X-XI wieku - wschodni słowiański i wikiński. 
Nie wszystkie elementy będą w pełni historyczne - czy to tkaniny jak mieszanka bawełny z lnem, nicie bawełniane zamiast wełnianych czy lnianych, ewentualnie jedwabiu, czy to szwy i wykorzystanie maszyny do szycia (szwy wewnętrzne). To jest moja pierwsza próba, dlatego proszę nie traktować tych projektów jako 100% historycznych. Chciałabym uniknąć nieporozumień i krytycznej napaści, która za pewne pojawi się.
Przyznam, że same zgłębiane literatury, dostępnych rekonstrukcji, kostiumów filmowych oraz nowinek na forach historyczno-rekonstrukcyjnych zajęło mi ponad dwa miesiące.
W oparciu o tak szerokie spektrum wiedzy powstały moje projekty. Odtwórczość tak wczesnej epoki bez zachowania się wyraźnych i całościowych elementów kultury materialnej nie jest możliwa w pełni, dlatego też każdy z rekonstrukcyjnych strojów będzie jedynie namiastką tamtej rzeczywistości.

W dobie przenikania wspływów i kultur w owym czasie, ubiór miał bardzo ciekawą i zindywidualizowaną formę. 
Każdy ze strojów ma też umiejscowienie w hierarchii społecznej. Tak też moje projekty dotyczą zamożnych warstw. 

1. tkaniny 

W tamtych czasach dostępne były tkaniny z lnu, wełny i jedwabiu o wyrazistym splocie. Warsztaty tkackie nie przekraczały zazwyczaj metra szerokości. Tkaniny barwiono w naturalny sposób, stąd kolory nie były tak intensywne jak obecne. Na przykład biel lnianą uzyskiwano podczas procesu zanurzana w ługu i wystawiania na promienie słoneczne.  
Kolorowe stroje, biały len w Skandynawii oraz jedwabne taśmy były informacją o wysokim statusie społecznym danej osoby.
Kolory: niebieski, czerwony, żółty, brąz, czarny (w przypadku tego koloru jego pojawienie się w farbiarstwie datuje się na X wiek za wyjątkiem używania wcześniej nici wełnianych o tej barwie), fiolet, purpura.
W słowiańskiej tradycji, preferowane są ubrania z białego płótna, ponieważ zgodnie z tradycją Słowian, biały reprezentuje absolutną wolność od wszystkich przeszkód, wolność przejawu wszystkich możliwości. Biały reprezentuje także rozwiązanie problemów, nowy początek i nie jest wbrew niektórym publikacjom kolorem żałoby.
2. nicie
Podobnie jak tkaniny wykonane z lnu i wełny oraz jedwabiu. Barwione tak jak tkaniny.
3. skóry
Ze zwierząt hodowlanych, jeleniowatych, lisy i wilki


Strój wschodni słowiański geneza i projekt

Składa się on z zasadniczych dwóch części: sukni/giezło i dwóch rodzajów fartuchów. Nadałam kształt sukni dwuklinowej. Spotkałam się z opinią, iż raczej preferowano proste bez klinów, zaś z napływem Waregów na Ruś zaczęto częściej stosować kliny po bokach. Za ich używaniem przemawia też szerokość tkanin (około 1 metra), więc kliny były istotne podczas swobodnego poruszania się w sukni. Lub też kliny prostokątne. Rękawy proste lub z mankietami, szerokie lub zwężające się. 


rys. Anna Jaroszewicz
suknia

Fartuch miał również kilka "oblicz" - podobny do wikińskiego czyli dwa prostokąty na szelkach z wiązaniem po bokach (tu nie jestem pewna tego rozwiązania na 100%), drugi to długi prostokąt z dziurą na głowę związywany pasem, trzeci to rodzaj dzisiejszego fartuszka na spódnicę bez górnej części, wiązany też od przodu (Ruś Kijowska).
Co do bielizny to nie znalazłam nic za wyjątkiem majtek, które nosili raczej mężczyźni. Nie wiem jak ówczesne kobiety radziły sobie z opadającym biustem? Być może istniały elementy krępujące biust w ruchu, ale nie przetrwały żadne materiale dowody.
Inne części garderoby to: tuniki, płaszcze z rękawami bądź: półokrągłe i prostokątne spinane broszami, kamizelki ze skór zwierzęcych, paski skórzane, krajki paski, wszelakie nakrycia głowy: czepki, welony, "turbany" itd., skórzane buty lub łapcie u niskich warstw społecznych, wełniane skarpety różnej grubości i długości. Do nakryć głowy również wszelakie przepaski i czułka ozdabiane kabłączkami, kołtami i innymi elementami dekoracyjnymi - skórzane, plecione w formie krajek czy też plecione z jedwabiu. Ozdoby i niezbędniki: torby, kaletki, sakwy, noże, grzebyki, nożyczki, przybory do szycia, biżuteria.
Na zimę robiono również czapki, rękawice i chusty z wełny.
Trzeba również pamiętać, że odzież nawet u wyższych warstw społecznych nie była gromadzona jak współcześnie w dużych ilościach. Już kupno tkaniny to nie lada wydatek, nie wspominając o całym procesie szycia itd. Tak też garderobę eksploatowano "do zdarcia".

Ja zaprojektowałam sobie mój strój w następującej formie:






rys. Anna Jaroszewicz


Wybrałam tkaniny- len z bawełną 80%/20%  - jak już wspomniałam nie jest to historyczna tkanina, najodpowiedniejszy byłby 100% len, następnie jedwab na wykończenie rękawów i nicie do haftów - też niestety nie odpowiadające materii historycznej wszak bawełna nie była znana, a w tym przypadku zastępuje len i wełnę. Trudno też o wykonaną ręcznie taśmę z nicią srebrną czy złotą importowaną w owych czasach z Bizancjum czy Bliskiego Wschodu, tak też zastąpiłam ją taśmą gotową syntetyczną.




Czerwień jest zbyt ostra, może gdybym ufarbowała tkaninę sama, jej intensyfikacja byłaby zbliżona do tego z zamierzchłych czasów. 



fartuch - bok

W temacie haftów to kształty ich są bardzo specyficzne jak i również kolorystyka. 
Jeśli śledzi się uważnie folklor ruski to stroje zespołów ludowych przypominają właśnie ubiory dawnych Słowian. 

Poniżej przykłady haftów Słowiańskich





obrazki źródło: google images/www.freha.pl

Znalazłam informację o stosowaniu srebrnej nici do haftu i o luksusowych towarze jakim była taśma ozdobna. Najbardziej popularną formą zdobień była dostępna krajka tabliczkowa lub bardko - tkana z wełny.



źródło: youtube.com - tkanie krajki

Tylko zamożne osoby mogły sobie pozwolić na misterne hafty, srebrną nić czy taśmy lub jedwab:-). 

A w moim przypadku prezentuje się to tak:








Wyczytałam, iż czarna nić w hafcie była niemal magiczna, a haft zabezpieczał wszystkie "otwory" ubioru przed "złymi mocami", które miałby by się dostać do wnętrza człowieka. 

Znalazłam również dość interesujące wariacje graficzne na temat wschodnich Słowian, to posłużyło również za inspirację:



obrazek źródło: www.liveinternet.ru


obrazek źródło: www.anastazja.org


obrazek źródło: google images


Strój wikiński geneza i projekt




rys. Anna Jaroszewicz

Podobnie jak w stroju słowiańskim podstawę stanowi suknia złożona z dwóch lub czterech klinów oraz fartuch w kilku formach: na szelkach otwarty, z dłuższym tyłem, połowiczny na szelkach oraz opływający dookoła również na szelkach. Mój fartuch opływa całe ciało, a szelki regulowane są wielkimi broszami/fibule (jak pancerz żółwia) połączone naszyjnikami z kamieni i szkła. Brosze żółwiowe nie wszędzie na terenach skandynawskich były dominującym elementem, tak też nie są obowiązkowym dodatkiem do stroju. Należy znów dodać, że mogły nosić je zamożne i wolne kobiety wysokich stanów. Strój niewolnicy czy też prostej rolniczki był bardzo skromny i składał się jedynie z giezła i prostej sukni.
Pod suknię można byłoby pokusić się o giezło lniane (ja go nie wykonam), które szyte było z wykroju jak suknia lub szyte z prostokąta i szerokich rękawów wiązane przy szyi z plisowanej tkaniny.
Podobnie jak u Słowian tkaniny nie przekraczały metra szerokości ze względu na możliwości  warsztatu tkackiego.
U Skandynawów dominowała wełna, a nie len, tak też suknie czy męskie tuniki i szarawary szyte były głównie z tkanin wełnianych. 
Kolory tkanin miały swoją hierarchiczność i odzwierciedlenie w warstwach społecznych.
Podobnie jak rodzaj tkaniny we wzory (stemplowane) czy pasy.
Wspomnę też o haftach, które były zarezerwowane dla wyższych warstw społecznych.





Moja suknia wykonana będzie z lnu w kolorze naturalnym czyli coś na kształt kawy z mlekiem, zaś fartuch z brązowo-fioletowego lnu  - dodam -  pięknego lnu produkcji polskiej o wyraźnym splocie. Haft wyszyty zostanie na jedwabnej milanowskiej krepie w kolorze a la łososiowym. Nici to 100% japońska wełna i jeden kolor bawełny (uff znów ta nie historyczność). 





Jeśli chodzi o ozdabiane sukni to również jak u Słowian krajki czy pasy z jedwabiu były stosowane najczęściej. 
W moim projekcie przewidziane są hafty.
Co do formy haftu to jeszcze się zastanawiam...
Najbardziej podobają mi się te wzory:




na fartuch (znalezisko Mammen)



Na głowę zaplanowałam prosty czepek (ze znaleziska Jorvik) lniany, szyty ręcznie z uwzględnieniem szwów historycznych. 
Całość dopełni płaszcz z grubego lnu, jednowarstwowy w formie Valkyria. 

Strój skandynawski opisałam dość pobieżnie, ponieważ w przyszłości planuję zgłębienie tej tematyki w innym projekcie.