Biedni ludzie - trudny temat - London/New York XIX/XX wiek

W okresie rozkwitu fotografii szlachetnej w XIX/XX wieku, odważnie zajęto się tematyką biedy i "marginesu społecznego" zwracając uwagę na tą problematykę. 

Bieda towarzyszy społeczeństwu od zawsze, a jej skupiskiem są przeważnie duże aglomeracje miejskie, które stają się przysłowiową "ziemną obiecaną, rajem i piekłem w jednym". 

Bieda to zjawisko marginalizowane i ukrywane, bo trudne i niewygodne społecznie.

Przenieśmy się zatem w ponure miejsca Londynu i Nowego Jorku z przełomów XIX i XX wieku ... popatrzmy i spróbujmy dostrzec "człowieka w człowieku" w naturalistycznych i wnikliwych fotografiach ulicznych...

Pracujące dzieci ulicy.

Fotografie z 1912 roku - Spitalfields Londyn - fotografie wykonane przez Horacy Warner.

źródło zdjęć i tematyka: tu

New York - emigranci, slumsy XIX w

źródło zdjęć i tematyka: tu

Wiktoriański Londyn XIX w

źródło zdjęć i tematyka: tu

podróż po wiktoriańskim Londynie w książce: tu

Przedstawiam również grupę rekonstrukcyjną "Ragged Victorians" odtwarzającą życie ludzi ulicy w czasach wiktoriańskich. Świetnie odtworzone kostiumy łachmany, charakterystyczne postacie z ulicy, fantastyczne oddany klimat i prawdziwa lekcja historii.

Więcej informacji na stronie grupy "Ragged Victorians": tu

źródło zdjęć i tematyka: tu

Jak wyrabiano wikińskie brosze żółwiowe

Na temat fibule/brosz typu żółwiowego jako istotnego elementu odzieży kobiecej w kulturze skandynawskiej napisano dość sporo publikacji.

Jak wiemy ich wzornictwo jest przebogate i charakterystyczne dla danych miejsc, o czym świadczą wykopaliska archeologiczne na terenach wpływów skandynawskich oraz w obrębie historycznej Rusi. 

Tak też spotykamy się z prostymi (ryty wzór, bądź gładkie), przestrzennymi (w postaci kolców i wypustek), reliefowymi oraz ażurowymi. Wykonywano je z materiałów takich jak: brąz, miedź, srebro a nawet złoto. 

Chciałam przedstawić kulisy warsztatu i spojrzeć na sam proces ich tworzenia.
Tak więc przenieśmy się w czasie do warsztatu jubilerskiego. 

źródło rysunków: tu
gotowa brosza, materiał brąz

Krok pierwszy to stworzenie modelu broszy, następnie zalanie jego woskiem

Krok drugi to dalsza obróbka precyzyjna woskowej formy

Krok trzeci to pokrycie woskowej formy, formą glinianą termicznie utwardzaną

Krok czwarty to umieszczenie w glinianej formie kołków woskowych

Krok piaty to zrobienie formy woskowej wnętrza, która decyduje o grubości broszy

Krok szósty to coś w rodzaju spasowania elementów form w całość już gotową do procesu odlewania (pod wpływem temperatury warstwa wosku topnieje)

Krok ósmy to odlewanie

Krok dziewiąty to zastyganie wyrobu i stopniowe usuwanie zewnętrznej formy

Krok dziesiąty to obróbka gotowej broszy (czyszczenie, piłowanie, polerowanie) oraz montowanie zapięcia

Bibliografia:

1. Za Else Roesdahl - która jest znana z wielu publikacji na temat Wikingów (np. polskie wydanie "Historia Wikingów", Wydawnictwo Marabut 2001) w: "Mass Production in the Viking Age” by Signe Horn Fugelsang in “From Viking to Crusader” 1992.

2. znalezione na: http://archeurope.eu/

Rysunki pochodzą ze strony: tu

Strój ruski kobiecy - wczesnośredniowieczny X-XI wiek Ruś Kijowska

Długie milczenie przerywam prezentacją jednego z dwóch wykonanych w ostatnim czasie projektów. 

Jako pierwszy prezentuję kobiecy strój ruski z X-XI wieku - Ruś Kijowska, strój zamożnej kobiety.

Nie będę dziś opisywała szczegółowo każdego elementu, zrobię to w niedalekiej przyszłości tworząc artykuł o kobiecych strojach na Rusi we Wczesnym Średniowieczu (Древнеславянская одежда женщизн на Руси).

inspiracja  z pozycji "b" 

źródło rysunku: tu

Strój składa się z:

* Suknia szyta głównie ręcznie z tkaniny w składzie: len i jedwab naturalny, ozdobiona haftami z nici bawełnianych (nie historyczne) i jedwabnych (inspiracja Nowogród), pereł rzecznych oraz wełnianą krajką tabliczkową. Zapięcie z mosiądzu wykonane przeze mnie.

* Fartuch opasający biodra  prostokątny z otwartym przodem, wykonany z tkaniny o składzie: jedwab naturalny na osnowie syntetycznej (tkanina nie historyczna), szyty ręcznie, wiązanie na rzemieniu z mosiężnymi końcówkami.

* Płaszcz typu prostokątnego - podwójny, wykonany z lnu, szyty ręcznie, ozdobiony haftem - haft inspirowany motywem z zapinki z Finkarby/Szwecja (bawełna, nie historyczna), oraz fragmentem pasa z tkaniny (jedwab naturalny i syntetyk, tkanina nie historyczna), do zapinania brosza z miedzi wykonana również przeze mnie.

Dodatki:

* Sakiewka - wykonana przeze mnie od podstaw z lnu, ozdobiona haftem z motywem konia w rytualnej masce Nin-Zdrijac/Chorwacja (nici lniane, bawełniane, jedwabne i metaliczne), związywana rzemieniem.

Biżuteria:

* Naszyjnik z bursztynów bałtyckich z elementami mosiężnych rurek (projekt własny).

* Naszyjnik z Luną - zawieszka Luna wzornictwo Ruś: odlew brąz (Gunnar)), kompozycja własna z półfabrykatów metalowych i szkła weneckiego.

* Czółko - wykonane od podstaw przeze mnie ze skóry naturalnej, licowej, ozdobione perłami rzecznymi, łańcuchem mosiężnym i zausznicami/kołty (Ruś/Morawy) - odlew mosiężny (Sulik).

fot: Anna Jaroszewicz oraz Nina Supruniuk

Publikacja w "Wyborczej"

W świątecznej gazecie "Wyborczej" z 3 kwietnia w dodatku białostockim ukazał się duży artykuł o projekcie "Białystok z drewna".

Tak zupełnie nieoczekiwanie moja osobista publikacja wspomnieniowa stała się kanwą i motywem wiodącym artykułu. Przyznam, że troszkę mnie to zaskoczyło, bo wyobrażałam sobie ten artykuł z naszego wspólnego wywiadu (trzech osób z projektu) troszkę inaczej.

Nie mniej miło mi, że własnie moja historia została wybrana wśród innych.

Poniżej link do artykułu:

http://bialystok.gazeta.pl/bialystok/1,35241,17702281,Ginace_dziedzictwo__Niech_Bialystok_zostanie_drewniany.html

A tak to prezentowało się w formie tradycyjnej, papierowej: